“Κολοκοτρώνη, πόσο σε ντρέπομαι”

24 Μαρτίου, 2021 - 1:04 μμ
195
Views

Κολοκοτρώνη μου Θοδωρή μου πόσο σε ντρέπομαι

Της Άννας Στεργίου annastergiou11@yahoo.com

«Κολοκοτρώνα! Κολοκοτρώνα!» Έτσι λέγανε τα τουρκάκια, στα βάθη της Ασίας καί το αίμα τους πάγωνε. Η φαντασία τους έπλαθε τεράστιο γίγαντα με τρία μάτια. Το μεσανό, πελώριο, απάνω από τη μύτη, στα κούτελο. Τον θέλανε τριχωτό σαν αρκούδα με φοβερά δόντια κάπρου γυριστά, κοφτερά σα χατζάρια. Καί πώς τον φτιάσανε οί Ευρωπαίοι, Μεγαλοκέφαλο, μας τον λέει ο Μέντελσον, τρομερόν ατσίγγανο μ’ αλλήθωρα μάτια». Έτσι, τον περιγράφει ο ακαδημαϊκός Σπύρος Μελάς στο ομώνυμό βιβλίο του.

Κολοκοτρώνη μου, Θοδωρή μου, τι θα έβλεπες σήμερα και δεν θα ήθελες να πάρεις τα βουνά… Θα πάγωνε το δικό σου αίμα ακούγοντας ότι 200 χρόνια μετά επιλέγουν οι γιατροί, χωρίς να το θέλουν, ποιος θα ζήσει και ποιος όχι.

Διακόσια χρόνια μετά κι όλοι ελπίζαμε να είναι διαφορετικά. Να μην είναι τα μαγαζιά κλειστά στα Τάρταρα, να μην υπάρχουν άνθρωποι, χωρίς ευρώ στην τσέπη για μήνες. Να μην υπάρχουν άνθρωποι, που χάνουν το σπίτι τους κι άλλοι, που είναι ήδη στους δρόμους, ζητιάνοι της Ψωροκώσταινας.   

Και λίγο πιο πέρα από εκεί που χάθηκες Καραϊσκάκη μου, που σε σκοτώσανε, κι άφησες τα παιδιά σου, χωρίς τη σκιά σου, κάποιοι χαίρονται και καμαρώνουν και βγάζουν φωτογραφίες, που θα παραχωρηθεί κι η Μαρίνα Αλίμου.

Κολοκοτρώνη μου, εμείς γιορτάζουμε τα 200 χρόνια ξεπουλώντας και σε χαμηλή τιμή τούτη τη γη και χτίζουμε τοίχους να χωριστούμε πάλι σε πατρικίους και πληβείους στο Ελληνικό. Τούτο το Μητροπολιτικό Πάρκο δεν θα είναι για όλους.

Ενενήντα εννιά χρόνια Κολοκοτρώνη μου παραχώρηση γης, εμείς θα είμαστε πάλι μακριά από τη γη μας και θα γεμίσει ο τόπος πάλι αυτοκίνητα και θα κλείσουν τα μαγαζιά οι μεροκαματιάρηδες, γιατί δεν θα αντέξουν. Και από εκεί, που λέγαμε να μειώσουμε την ατμοσφαιρική ρύπανση θα πνιγούμε στον αέρα που αναπνέουμε. Πάλι καλά, που και τα νεκροταφεία μας δεν πουλήσαμε. Και ντρέπομαι για τους προσκυνημένους. Αυτούς που αντί να γλείφουν τους πασάδες φτάσανε να γλείφουν τους κάθε Μωϋσήδες. Γκρούεζες με μεγάλες γλώσσες.

Μακρυγιάννη στρατηγέ, με τα ψηλά κανιά, που πολέμησες για τούτα εδώ τα μάρμαρα, που πια σκουριά δεν πιάνουν, που πωλούνται κι αγοράζονται σε χαμηλή τιμή. Και τους κολασμένους μετανάστες αντί να τους νιώσουμε, τους έχουμε χαροκαμένους να περιμένουν σε λασπωμένα όνειρα.

Κι εσύ Μπουμπουλίνα μου μη σηκωθείς να δεις πως κάναμε τις θάλασσές μας. Μη σκέφτεσαι πως εκεί θα πάρεις τον αέρα σου. Μειώθηκαν τα ψάρια στη Μεσόγειο, γιατί ρίξαμε τόσο πλαστικό, που τα πνίξαμε τούτα τα πλάσματα. Και φυτοφάρμακα ρίξαμε στη γη μας, τόσα που δεν τ΄ άντεξε και την πληγώσαμε.

Και συ Καποδίστρια μη σκιάζεσαι. Έχουμε κι άλλους, που ακόμη δεν έμαθαν τι σημαίνει να οργανώνεις ένα κράτος για τον λαό κι όχι μόνο για κόμματα και πελάτες. Και γίναμε εμείς πελάτες Καποδίστρια ποιος θα έχει εξουσία παραπανίσια.

Κι Αδαμάντιε Κοραή μας, ζηλέψαμε τα ξένα Κολλέγια και Πανεπιστήμια και τα δικά μας, τα θάψαμε, ωσάν να μην άξιζαν. Τα βαφτίσαμε κέντρα ανομίας και ξεμπερδέψαμε. Γιατί μας έφαγε η ξενομανία και τα μικροσυμφέροντα. Και τσιμεντώσαμε και την Ακρόπολη. Α, ναι κι οι Μυκήνες, λίγο κάηκαν, μην ανησυχείς.

Ρήγα Βελεστινλή μου, ξέρεις πάλι διχαστήκαμε και τη δημοκρατία τη βάλαμε και την κόψαμε όπως την ήθελε ο καθένας. Στου Προκρούστη το κρεβάτι τη βάλαμε. Και τα παιδιά μας ξέρεις δέρνουν δικά μας παιδιά.  Και εσύ που έφτιαξες τη Χάρτα σου, αν ζούσες σήμερα, αλλιώτικη θαρρώ θα την παρουσίαζαν τα ΜΜΕ να’ ναι political correct…

Κι εσύ Μαντώ μου κοπελούδα μου, που αγωνίστηκες για να παντρευτείς αυτόν που ήθελες, σου λέμε ότι κάποιος ευρωβουλευτής ψήφισε να γυρίσουμε πριν το 1981, τότε που απαγορεύονταν οι εκτρώσεις κι οι γυναίκες να μην διαφεντεύουν το σώμα τους. Και πια αγαπάμε από μία οθόνη Μαντώ μου, αντί να χαιρόμαστε τον έρωτα. Ξεχάσαμε πώς να μιλάμε και γίνανε οι σχέσεις εικονικές, αντί για κανονικές. Είμαστε δίπλα και με μηνύματα μιλάμε, αντί να μιλούν τα μάτιά μας.

Αθανάσιε Διάκο μου εσένα, με το κακό ριζικό, που σε σούβλισαν σαν το αρνί, σου λέω πάλι στο Αιγαίο κάνουν βόλτες οι Τούρκοι. Ξεδιάντροπα προκαλούν σου λέω. Και στην Κύπρο εισέβαλαν και δεν έφυγαν ποτέ. Εκεί είναι ακόμη.

Κολοκοτρώνα, Κολοκοτρώνα, πως δεν σηκώνεσαι από τον τάφο σου να μας φτύσεις κατάμουτρα, τέτοιοι, που είμαστε, ελεεινοί κι ασεβείς και σε τιμήσαμε στα λόγια μα, όχι στα έργα.

Τάχα, νοιαστήκαμε για όσους αγωνιστές ήταν δίπλα σου. Δεν τιμήσαμε τα αμούστακα παλικάρια, που έβαζαν τον φόβο στην άκρη και μάτωσαν χέρια και πόδια, που έδωσαν αίμα και ψυχή κι εμείς κοιτάξαμε μόνο την πάρτη μας.

Αχ, Δέσπω Τζαβέλα μου, 200 χρόνια ήθελα να’ ναι μέρα γιορτής τούτη για τους κολασμένους όλης της γης. Μα, πώς να καμαρώσεις με πάνω από 7.531 νεκρούς, πώς να καμαρώσεις, που στέλνεις μήνυμα για να βγεις έξω από το σπίτι σου;

Καμαρώνω Κολοκοτρώνη μου, σαν γύφτικο σκεπάρνι , για το κατόρθωμά σας, για την ψυχή σας εγώ η ταπεινή, μα εσείς δεν ξέρω αν καμαρώνετε για μένα. Και δεν με νοιάζει για την τσάντα της Γιάννας, γιατί γυναίκα είμαι και μ΄ αρέσουν όλα τα μπιχλιμπίδια. Με νοιάζει, που κοιτάξαμε τα μπιχλιμπίδια και την ουσία ξεχάσαμε. Και πάλι δούλοι είμαστε των δανειστών μας, που έβαλε στη χώρα μας μες τα δόντιά της να τη χάψει, για μια μπουκιά ψωμί. Διακόσια χρόνια πέρασαν και σε Πανεπιστήμια σπουδάσαμε , μα θαρρώ δεν ανθρωπέψαμε και πολύ και πάλι μας αρέσουν τα ψεύτικα, τα λόγια τα μεγάλα.

Μάρκο Μπότσαρη μου πόσο ντρέπομαι ν΄ αντικρύσω το πρόσωπό σου, 200 χρόνια μετά, που δεν ντράπηκαν μερικοί να βάλουν τις φάτσες σας στις δικές τους μούρες. Ή μήπως όχι; Η μήπως να χαρώ; Για όλα τούτα, που κερδίσαμε; Μήπως η φλόγα σας δεν έσβησε; Μήπως δεν χάθηκε τούτη η σπίθα σας; Όχι, έχει ήρωες και τούτη τη μπόρα. Και είναι με άσπρες μπλούζες, για να κρατήσει ανθρώπους στη ζωή… Κι ίσως τούτη η πλατεία της Νέας Σμύρνης, η τόση μεγάλη σε καρδιά, μας δείχνει τον δρόμο σας…

Κατηγορίες Άρθρου:
Άρθρα · Πολιτική